درود

میخواستم تا مدتی وبلاگ را آپ نکنم اما مطلبی فوق العاده ای در وب سایت رسمی آیرن میدن خواندم که نتوانستم در برابر آپیدن وبلاگ مقاومت کنم.

همانطور که از نام پست دستیگرتان شد این مقاله فوق العاده برای ما ایرانی ها جذابیت خاصی دارد چرا که به هر حال ما خواه یا نا خواه در کشوری اسلامی زندگی میکنیم ،حالا هر چه قدر می خواهید بگویید ما جزو جنبش بازگشت به اصل خویش هستیم یا ما شیطان پرستیم یا ما کافر هستیم، به هر ضرب و زوری هست در تمام دنیا ما را با اسلام میشناسند و انتشار این کتاب مبتواند افکار عمومی غربی ها را نسبت به ایرانی ها کمی تغییر دهد ...خب ، دیگر خیلی ضر زدم این شما و این هم مطلب فوق العاده مدیر گروه آیرن میدن درباره ی این کتاب که بدون هیچ کم و کسری آن را به صورت جلدی ترجمه کردم ...برین حالش را ببرید!

"مایلیم تا شما را از وجود کتاب فوق العاده ای آگاه سازیم، " هوی متال اسلام : راک، مقاومت و کشمکش بر سر روح اسلام" که اخیراً توسط Mark LeVine منتشر شده.این کتاب جزییات دقیقی ، از آنچه که در حیطه ی متال در جهان اسلام اتفاق می افتد را توصیف میکند، سابقه متال را در آنجا به ما میدهد و سختی های موجود را تصویر میکند ، ابراز وجود طرفداران متال و گروها در آنجا اغلب خیلی برایشان خطرناک است. و این خطر است، که برای آنها معنی میدهد.اگر علاقه مندید که بدانید جذابیتهای متال و معانی فرهنگی آن در نظر طرفدارانی از نواحی غیر منتظره ی این کره خاکی چگونه نمود پیدا می کند پیشناهد میکنم این کتاب را یک نگاه بیندازید.

ما در ابتدا، هنگامی از جوانه زدن این نهال نو پای تحت فشار آگاه شدیم که میدن فستیوال راک صحرایی 2007 را در دبی برگذار کرد. در شب اجرای برنامه این اولین بار نبود که ما 15000 نفر متالر و طرفدار میدن را دیدیم ،اما این بار طرفداران متال غربی نبودند که در آنجا حضور داشتند،این بار عده ی زیادی شنونده ی عرب حضور داشتند که از سرتاسر خاور میانه و مکان ها ی دورتر جمع شده بودند. از جمله امارات متحده ی عربی و از جمله ایران، عراق،مصر، عمان، فلسطین، ترکیه، عربستان، لبنان، کویت، هند، ارمنستان، مالدیو، و همچنین به همراه عده ای از کانادا، ژاپن، آمریکای جنوبی، آفریقای جنوبی، آمریکا، انگلیس،سوئد،فنلاند، هلند و احتمالاً چند کشور دیگر .... فوق العادست!!!! دیگی جوشان، مخلوط از ملل مختلف!بازتاب های آن زیاد بود و واقعاً احساس میشد که کنسرت برای آنها که از فاصله ی بسیار دوری آمده اند و آنها که تا بحال شانس دیدن میدن را نداشته اند بسیار ارزشمند است.به هر حال هر چه قدر در این موضوع تفکر کریدم بلافاصله نفهمیدیم که این رویداد برای طرفداران متال آن ناحیه چقدر مهم بوده است، تا اینکه یک سال گذشت و ما با Mark LeVine و کتاب اخیراً انتشار یافته ی او آشنا شدیم و کم کم اهمیت و گستردگی آنچه که با متال در این کشورها اتفاق می افتد را یافتیم.مارک موسیقی دان ،نویسنده ، و پرفسور تاریخ خاور میانه در uc Irvine  است ،ما با او همین چند هفته پیش در نمایش مان در Irvine Meadows آشنا شدیم ، در کالیفرنیا 30 و 31 می امسال.او در باره ی خود و کتابش با ما سخن گفت و از ما درخواست کرد که برای جمع آوری سند و مدرک برای کتابش با من و بروس مصاحبه ای داشته باشد.تحت تاثیر اعتبار و حرف های او قرار گرفته بودیم، و ما هم با کله قبول کردیم و قرار شد قبل از اجرا ی برنامه در 31 می یک دیدار داشته باشیم.ما یک عالم صحبت کردیم و او برای ما درباره ی رشد و مهم شدن متال برای عده ای از مردم در کشورهای اسلامی صحبت کرد.با این توضیح بلافاصله برای ما روشن شد که در این دوره ی سو تفاهمات بین غرب و شرق ،این امر چقدر میتواند تاثیر گذار و کمک کننده باشد و هر ارتباط بینابینی میتواند تفاهم و ارتباط دوطرفه ای را ایجاد کند.متال بسیار اجتماعی است و میتواند پایه ارتباط بین مردم را میسر سازد. همچنین برای ما خیلی دردناک بود که از کتاب مارک و خود او فهمیدیم که طرفداران و موسیقی دان های این کشور ها چه مشکلاتی را در برابر گوش کردن و نواختن موسیقی دلخواهشان تحمل میکنند.بگذارید به جای این که آنچه که درحیطه ی متال در این کشورها اتفاق می افتد را من توضیح دهم ، آن را از زبان خود مارک بشنویم.

آفرینش جامعه ی متال در خاور میانه

نوشته شده توسط مارک لوین

"بالاخره ، یک جامعه واقعی متال"  

یک روز گرم ماه مارس بود،و من و دوستم مارز، یک از پیشگامان نوازندگی گیتار متال در مصر، در صحرا وقتمان را میگذراندیم و از ما برای "متال جهانی" مصاحبه میکردند ، قسمت آخر مستند "متال: سیاحت یک هدبنگر" که توسط کارگردان کانادایی، سم دان، تهیه شده بود.ما بهم نگاهی انداختیم ،وقتی که مارز داشت وارد محوطه فستیوال راک صحرایی دوبی میشد،جایی که در بین متالر های خاور میانه به عنوان قبله ی متالر ها شناخته می شود.مارز جمعیتی را که به 20000 نفر میرسیدنند را بررسی کرد،بیشتر آنها پسر های عرب بودند،عده ای هم دختر که در چیزی بین پوشش متال بودند که آن ها را با نام محجبه میشناسند--- شال هایی که روی آنها آیرن میدن بود و تی شرت های متال با شلوار های جین.مارز هیچ کدام از این ها  را نمیتوانست باور کند!

اگر چه با آن جریان کنار آمدیم ، اما مارز هنوز متحیر بود ،و شگفت زده و همراه با پوزخند به پسری نگاه میکرد که ناگهان وارد بزرگترین آب نبات فروشی دنیا شده بود. وقتی داشتیم اطراف صحنه نمایش غول پیکر قدم میزدیم اعتراف کرد که: " من هیچ وقت فکر نمیکردم همچنین چیزی را توی خاور میانه ببینم!!"، این را وقتی گفت که ما و یک گروه آتالانتی به نام Mastodon همگی داشتیم از موتور خانه ی صحنه ،اجرای گروه دث متال سوئدی IN Flames را تماشا میکردیم.

پیش از این در این 3 سال، فستیوال راک صحرایی گروه های برجسته ی زیادی مثل:، ncubus, Prodigy, Robert Plant و در بزرگترین لحظه ی تاریخ خود، آیرن میدن را به خود دیده است.من از سال 1980 طرفدار میدن بوده ام ، اما به این هم اشاره کنم که من به عنوان یک گیتاریست ،همیشه بیشتر به موسیقی میدن توجه میکنم تا شعر ها و تصویر هایی که میدن را معنی میکنند.اما هر طور که هست، ایستادن در یک کشور عربی، که فقط چند هزار مایل تا جنگ مداوم عراق فاصله دارد، امضای میدن که مخلوطی است از خشونت کارتونی،طنز، و داستان پردازی قوی،نسبت به زمانی که کودکی در نیو جرسی بودم حس و حال بیشتری را منتقل میکند.

در واقع، تا به حال میدن اینقدر به من نچسبیده بود که وسط جمعیتی بایستم که در میان خشونت بی منطقی زندگی میکنند که بر روی کاور A Matter of Life and Death به صورت کاریکاتور کشیده شده.که ادی در آن سواره بر تانک تجربه ی بسیار متفاوتی را در دبی نسبت  Wacken لندن یا Irvine کالیفرنیا، - جایی که من بهار پارسال گروه را دوباره گیر آوردم- دارد!

من تا به حال در اجراهای فوق العاده ی زیادی حضور داشته ام: اولین آن بازگشت مجدد زپلین بود در Live Aid 

،اجرای Santana به احترام جیمی هندریکس در Woodstock ،سال 94، اجرای Rage Against the Machine در توده ای از گاز اشک آور در برابر نشست دموکراتیک سال 2000.اما کمتر جمعیتی را مثل جمعیت انفجاری کنسرت راک صحرایی هنگام اجرای میدن بر روی صحنه ی 20 تنی آن دیدم.و فکر نکنم قسم خوردن لازم باشد تا بگویم که بامزه ترین قسمت کنسرت آنجا بود جمعیت همگی با هم همراه بروس دیکنسون آهنگ "ترس از تاریکی " را همخوانی کردند، چراغ ها در یک دست بود و گوشی ها هم در دست دیگر در حال فیلمبرداری برای آیندگانشان در سایت یوتیوب.

شنوندگان واقعاً گریان بودند!. دختری محجبه به من گفت که من تمام عمرم را منتظر این لحظه بودم.بروس دیکنسون هم حسابی ترکاند و در حالی که معلوم بود از واکنش مردم به آهنگ قبلی بسیار متحیر است گفت:این اولین بار است که ما برای یک کشور عربی مینوازیم، و میدانیم که دبی دیگ ذوب فلزات است!!.همه اینجا هستند، ما اینجا مردمی را از عربستان،امارات،اسکاتلند،لبنان،مصر،سوئد،ترکیه،استرالیا،ولز،آمریکا، کانادا، کویت داریم.ما تقریباً تمام جهان را در این شب دارا هستیم... و ما باز خواهیم گشت!"

شنیدن این که هواداران تمام آهنگ های میدن را با خود گروه می خوانند، باعث شد که احساس مارز به "جامعه متال" و آنهایی که او آنها را متالینز (متالر هایی که در مصر به این نام همدیگر را میشناسند) جفت شود و احساس شود که جامعه متال تشکیل شده. واین باعث شد که بفهمم چه چیزی میدن را نسبت به بقیه گروه های بزرگ هارد راک و متال در دو نسل گذشته ممتاز کرده : حکایت ها و نقل قول ها و اجتماع آفرینی.

هم بروس و هم مدیر گروه ،راد اسمالوود با مصاحبه ی من با آنها قبل از 31 می موافقت کردند.دیکنسون توضیح میدهد که : "این موضوع هاست که ما را در میان جهان عرب مشهور کرده.مردم میتوانند درباره ی  مطالبی ، مانند جنگ،خشونت، پوچی با افتخار صحبت کنند.و مردم میفهمند که تصویر سازی های ضد استعماری در آهنگ هایی مثل "به سوی تپه ها فرار کن" و "جنگجو (Trooper)" وجود دارد.

اسمال وود اضافه می کند "البته این یک احساس اجتماع را هم ایجاد می کند.کنسرت های میدن یک محل واقعی برای ارتباط است.هر دو هوادار میدن میتوانند در هر کجا همدیگر را ملاقات کنند، و اینجا یک رابطه و دوستی فوری ایجاد می شود.مردم هنگام اجرا مانند دو دوست با هم رفتار میکنند در حالی که تا به حال همدیگر را ندیده اند."

میتوانم قسم بخورم که افرادی که در اطراف جایگاه من در کنسرت قرار داشتند،همگی رفتار فوق العاده ای با پسر 6 ساله ی من،الکساندرو، داشتند،به او گوش گیر (!)، و در اواخر کنسرت که فضای آمفی تئاتر وریزون کمی سرد شده بود ، کت و تی شرت و ... پیشنهاد کردند.

خیلی سخت است که بگویم چقدر روابط و حکایات و نقل و بازگو ها ی این چنینی برای افرادی که در این کشور های استبدادی زندگی میکنند مهم است. از جمله کشور های خاور میانه و شمال آفریقا که در آنها متالر شدن مساوی است با گذشتن از خطوط قرمز و حتی مخالفت با نظام بیرحم حکومتی ، و فرهنگ متعصب و محافظه کار آنها.در این یک دهه اخیر تعدادی "خطرات متال شیطانی" در برابر مذاهب ایجاد شده که مادر پدران از مرکز جمع اوری موسیقی خواستار اشاره به "لیریکز های صریح و بی پرده" بر روی کاور آلبوم های بعضی از گروه های متال شده اند، در مصر،" گراند مفتی" (پیشوای بزرگ دینی)(همون آخوند. !! م)خواستار مجازات اعدام برای متالر ها در صورتی که آنها از "دین رانده شدنشان" در گردهم آیی متال شیطانی کشور در سال 1977 توبه نکنند!!!!!!!!، که شاهد دستگیری بیش از 100 هوادار و موزیسین متالر بودیم.

حدوداً 10 سال طول کشید تا متال مصر پس از این واقعه دوباره بازیابی شود.آنچه که باعث زنده ماندن متال در زیرزمین شده بود اجتماع و ارتباط متالینز ها بوده است.همانطور که خیلی ها از آن سوی این ناحیه (غرب) در باره ی متالر شدن واقعی- نه آن متظاهر انی که در سرار جهان هم پخش شده اند- توضیح داده اند ، آنها به یک اجتماع پیوسته اند که در آن از خود بودن احساس آرامش میکنند و می توانند خود را ابراز کنند.آنچه که گروه های موسیقی در خاور میانه مینویسند و مینوازند معمولاً بسیار سیاسی است، در کشوری مثل مصر یا ایران فردی که دارد در خیابان راه میرود،تی شرت متال پوشیده، موهایش را بلند کرده و گیتاری را با خود حمل می کند ،عموماً نگاه های نفرت بار دیگران را به خود جلب می کند ،به او ناسزا میگویند، یا حتی شده موهای او را به زور کوتاه کنند(اتفاقی که در جلوی چشم چند تن از دوستان ایرانی من افتاده) http://youtube.com/watch?v=oUpwDJQodhM))

(خدایا این خفت را به کجا ببریم؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!! .سیا)

معلوم است با این رفتار، زیاد شگفت انگیز نیست که تمام متالر های آن ناحیه هوی متال می نوازند "هوی متال بنواز چرا که زندگی ما هوی متال است"، چیزی که یکی از پایه گذاران متال مراکش به من گفت.چه موسیقی دیگری می خواهید بنوازید وقتی در کشوری با حکمرانی فاسد و قوانین مستبدانه زندگی میکنید؟، با این فرصت اقتصادی و یا سیاسی اندک یا نبود اندک امیدی به آینده، و جایی که فرهنگ غالب بر جامعه فکر میکند که شما به خاطر موسیقی که گوش می کنید شیطان پرستید؟

(این پاراگراف رو باید دورشو قاب طلا گرفت چسبوند به دیوار)

متال بازها و موزیسین های کشورهای اسلامی به خاطر موسیقی که انتخاب کرده اند ،لباس هایی که میپوشند، و تمام این چیزها ، با ساختن جامعه ای که پلیس و دولت و پیشوایان دینی نمیتوانند آن را به آسانی کنترل کنند،  سخت در حال جنگ با نظام سیاسی و جامعه ی خود هستند،.برای همین بود که طرفداران در اولین کنسرت آیرن میدن در دوبی آنطور شگفت زده شدند.آنها برای اولین بار میتوانستند دهها هزار نفر را ببینند که مانند هم مینگرند و فکر می کنند. و میتوانند همرا با فردی که دوستی آنی با او برقرار کرده اند خودشان باشند.بازگویی احساس ارتباط و آزادی کاری بسیار سخت است.

اما در نهایت این ارتباط و جامعه نیست که متال را در برابر جهان اسلام این طور معروف و مهم کرده است.مثلاً یکی از پیشگامان متال ایران این طور به من می گفت که ،وقتی موسیقی آیرن میدن و دیگر گروه های متال کلاسیک در سال های 1980 به ایران رسید "مانند شکوفه ای بود که در بیابانی روییده است". بقیه پیشگامان موسیقی متال ایران نیز اضافه کردند که : "برای مردمی که در متال وارد نیستند سخت است که بفهمند موسیقی درباره مرگ چطور میتواند با قاطیعت زندگی را تعریف کند،و چطور می تواند اینقدر مثبت باشد. واما این چیزیست که متال را برای ما مهم می کند.

بعضی اوقات،به هر حال ، اظهار وجود کردن نیاز به فعالیت سیاسی دارد. این دقیقاً همان چیزیست که در حاشیه ی تجمع ساتانیک متال سال 2003 در مراکش اتفاق افتاد.،وقتی که 14 موسیقی دان و هوادار متال دستگیر ، و به خاطر جرم بی معنی و مفهوم ، بودن "شیطان پرستی که برای آیین بین المللی پرستش شیطان استخدام شده است"(!) و "لرزاندن پایه های دین اسلام" (یه نفر رو میشناختم میگفت بابا این چه دینیه که ستونش (نماز) با یه گوز میشکنه ؟! .سیا) ، "تعدی کردن از اخلاقیات جامعه" ، "تحلیل بردن ایمان به اسلام" و بالاخره "سعی در منحرف کردن مسلمان به دینی دیگر" – مثل اینکه که راک اند رول دینی برابر با اسلام بوده باشد!.

اما بر عکس کشورهایی مثل مصر و ایران و لبنان که تجمعات متال شیطانی دارند، اسراتژی زخمی و مجبور کردن این موسیقی به سکوت، موثر نیفتاد.  در یکی از معدود رویدادهای این چنینی در تاریخ جهان مدرن عربی/اسلامی،بچه ها – متال بازها- ایستادند و جنگیدند.،و به صفوف بزرگی از غیر نظامیانی از جامعه متصل شدند. آنها در برابر احکام قضایی جنگیدند، کنسرت هایی در اعتراض به دادگاه ها اجرا کردند،بین المللی شدند (مخصوصاً در فرانسه) ،شدیداً درگیر شدند، و بالاخره توانستند احکام قضایی را مجبور به سرنگونی کنند. (http://www.youtube.com/watch?v=7q_krGuvrlA)

طبیعتاً چشم انداز متال بعد از این حوادث بیشتر رشد کرد. فستیوال موسیقی دان های Boulevard des jeunes (بلوار موسیقی دانان جوان boulevard.ma)) موسیقی روت راک،متال و هیپ هاپ که توسط پایه گذاران متال در 1999 آغاز شد، که هرساله در اطاف دنیا برگذار میشود در یک روز ده ها هزار هوادار را جذب میکند و گروه هایی مثل Moonspell  و Kreator در آن شرکت کرده اند.چیزی که مهم است، پیشرفت و آینده ی گروه های مراکشی از قبیل Lazywall, Syncopea, Despotism,  و  Reborn است که قادر به حفظ کردن خود – و حتی پیشی گرفتن – از کهنه کاران همتای غربی خود شده اند.( http://youtube.com/watch?v=jFtsoLYaI_o)

و در فراز این چیز ها ،خیلی از گروه ها در حال مخلوط کردن سبک هایی مثل دث و دیگر سبک های سنگین با ساز ها و آلات محلی و سبک های سنتی موسیقی هستند ( مخصوصاً قالب های گوناگون از موسیقی صوفی که از موسیقی "روت" الهام گرفته شده) ، و شعر هایی که به زبان عربی خوانده و زمزمه میشود.( و به دیگر زبان های محلی کشورهای مختلف آن نواحی)، از این طریق در حال ساختن و نوآوری سبک های جدیدی هستند که به خوبی میتوانند مانند پیشگامان اروپایی و آمریکایی که در چهل سال پیش مشغول خلق و نوآوری بودند ، راک را دوباره معنی کنند. و جمع شدن موسیقی دان هایی از  کشورهایی مثل مراکش ،ایران، انگلیس، آمریکا،الجزایر،فرانسه و دیگر کشور ها که رسماً باید آنها را مخالف و دشمن بدانیم ، اگر این دشمنی را نداشته باشند ،مثال هایی عالی هستند که کمک موسیقی را به ساختن داستان ها و جامعه های جدید توضیح میدهد ، که این ها نظریه ی اغراق گونه ی "برخورد تمدن ها و در نتیجه جنگ های بی انتها" را به چالش می کشاند.همانطور که هواداران زیادی از خاور میانه برای من توضیح داده اند، دولت و گروه های افراطی و مذهبی که طالب خشونتند میگویند سربازان برای دلیلی کشته میشوند. اما ما بهتر میدانیم. حداقل با Eddie و تصویر سازی های گروه هایی مثل  Cannibal Corpse و  Napalm Deathواضح است که آنها برای هیچ میمیرند.

هفته گذشته (18 تا 22 ژوئن) دهمین سالگرد برگذاری فستیوال بلوار Boulevard)  )بود که در کازابلانکا برگذار شد.مدیران، این بار گروه های مراکشی بیشتری را برای انتخاب داشتند. آنها احساس نکردند که نیازی به دعوت از گروه های بزرگ کشورهای خارجی داشته باشند. وقتی که من همراه با گروه Lazywall در حین اجرای طولانی آنها در موتور خانه بودم (http://youtube.com/watch?v=mT6W9KkZTsU) هنگامی که سیل جمعیت را در برابرمان دیدم این استراتژی را معتبر دانستم.با اینکه آنها موهای سبز سیخ سیخی یا حجاب داشتند، در حال هدبنگ زدن و دیوانه بازی و فریاد زدن بودند ،درست مانند تمام راک شو های بزرگ که شاهد آن هستید.متال مراکشی ،و راک خاور میانه به طور وسیع تری وارد شده است ، و تردیدی نیست که در سال های آینده چهره و صدای راک اند رول تغییر خواهد کرد!!!

مارک لیوین موسیقی دان،نویسنده و استاد  تاریخ دانشگاه UC Irvine است.این مقاله از کتاب وی : هوی متال اسلام : راک، مقاومت و کشمکش بر سر روح اسلام آورده شده است، که توسط Three Rivers Press/Random House همراه با آلبوم ضمیمه ای به نا م "شکوفه ها در بیابان"  در 8 جولای 2008 منتشر شده.برای کسب اطلاعات بیشتر درباره ی کتاب ،آلبوم،ضمایم،اسناد و گروه هایی که به تبادل نظر پرداخته اند به سایت heavymetalislam.net)) مراجعه کنید.

...

..

.

.

.

خوب.... مقاله یک پاراگراف دیگر هم ادامه داشت ولی حوصله ی من دیگر ادامه ندارد و آن یک پاراگراف هم چیز جالبی نداشت.پس بی خیال.

در حین ترجمه این مقاله دوستم بهزاد در وبلاگش Metalbestmusic.parsiblog مطلبی درباره ی همان موضوعات همیشگی بد جا افتادن متال در ذهن عوام نوشت که در ادامه سریال تکراری این جور مسائل بود.خواند آن مطلب را همرا با این مقاله توصیه میکنم تا تفاوت ها و شباهت را درک کنید.

امیدوارم به ارزش این مقاله پی برده باشید،چرا که این مقاله از اوضاع و احوال متال در ناحیه خاور میانه،ذهنیت خارجی ها نسبت به ما و ... صحبت میکند.چنین اتفاقی و منتشر شدن چنین کتابی توسط فردی معتبر میتواند ذهنیت انها را نسبت به ما عوض کند،هر چند فکر کنم هنوز هم مارا عرب بدانند .... بدبختانه ایران درست وسط انسان های الاغی مثل عرب ها و ترک ها و افغانی ها و ... قرار گرفته و در خود کشور هم عده ای روباه امامه به سر حکم فرمانی می کنند که مخالف هرگونه هنر و فرهنگ هستند.این مقاله به ما می فهماند که :خاک بر سرمان که مراکش از ما زد جلو ....فقط بلدیم ادعا کنیم ....تعداد گروه های بلک متال دارد از تعداد رپر ها بیشتر میشود:گروه هایی که فقط برای جلب توجه و با کمک برنامه های کامپیوتری تشکیل می شوند.گروه های خوب متال ایرانی به تعداد انگشتان دست هم نمیرسند ...یا شاید هم من ندیدم اگر دیدید معرفی کنید.شاید تنها نفری که کارش حسابی درست است فرشید اعرابی باشد که منتظر البوم جدیدش هم هستیم و شاید گروه هایی مثل تارانتیست و انگ بند (که من تا بحال ازش آهنگی نشنیدم !!) و مرداب باشند.    

در ضمن تا مدتی از آپ خبر نیست ...شرمنده..... شاید دوباره مقاله ای از این دست گیر آوردم و آپ کردم.

به هر حال من انتشار این کتاب را به فال نیک میگیرم و امیدوارم در ایران هم ترجمه شود(چه انتظارا!) ... و حالا که خارجی ها کم کم دارند فرق پشگل رو از خوار میانه ای میفهمند ،کم کم فرق ایرانی را نیز با عرب درک کنند !! ایرانی های بیچاره در این جهنم در حال تلف شدنند و استعداد های ایرانی به خاطر کم خردی و جهل مردم و فرهنگ سنتی و عقب مانده خانواده ها و دولت و جامعه در حال نابود شدنند. مطمئناً اگر ایرانی ها فضای بازتری را برای کار داشتند ،میتوانستند موسیقی دان های غربی را روسفید کنند ...اما حیف که این اتفاق هیچ وقت نخواهد افتاد.

منتظر نظرات جانانه ی شما درباره ی این کتاب هستیم.